Μαρία Νεφέλη, Οδυσσέας Ελυτης
—
και ο Αντιφωνήτης:
“Έννοια σου κι απ’ αυτά που σου αφαιρεί
σου προσθέτει ο πόνος Άνθρωπε
Ψυχοσυντήρητε
που καυχησιολογείς
Όσο θες πολέμα
δεν έχει φτέρνες η Τελειότητα
Κι είναι ανάγκη να πάμε μπροστά
να γεμίσουμε όλα τα Κενά
εάν όχι και ν’ αυτοκαταστραφούμε αντλώντας δύναμη
από τα περασμένα.
Ένας καιρός θα’ ρθει να κελαηδήσουμε όρθιοι
και στην ομορφιά γενναίοι.
Αργά-γρήγορα
τα πουλιά θα μας εξημερώσουν”
ένα ανάθεμα και ένα ζήτω για όσα ζήσαμε και οι μνήμες τους μας κρατούν ξάγρυπνους αργά τη νύχτα
— mydearestholmes (via mydearestholmes)
Ώσπου τέλος ένιωσα
κι ας πα΄ να μ΄ έλεγαν τρελό
πως από ΄να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.
— Ο. Ελύτης ~ Τὸ Φωτόδεντρο καὶ ἡ δέκατη τέταρτη Ὀμορφιά (via mydearestholmes)
Οφις και κρινο
“Μπροστά μου σε βλέπω να υψώνεσαι σαν λουλούδι εξωτικό κάποιας πανώριας σάρκινης άνθισης. Ξέρει το λιγερό κορμί σου το μυστικό που ξέρουν οι κισσοί και περιπλέκονται. Και όταν βαδίζεις και όταν γέρνεις απάνω μου κι όταν ανοίγεις τα χείλη και όταν κλείνεις τα μάτια και όταν παραδίνεσαι, είναι άσμα και είναι μουσική το σύμπλεγμα των γραμμών σου.
Στην αγκαλιά σου κρύβονται τα μυστήρια των αιώνιων πόθων και στα μάτια σου αρμενίζει το αίνιγμα των θαλασσών. Κι από τα χείλη σου στάζει, στάζει το φαρμάκι των μεγάλων φιλιών.”
Ν.Καζαντζακης
